Άρθ. 0009 Αναθ. 1848 Κίνδυνος: φωτοτοξικός
Φουρανοκουμαρίνη
Από το Hogweed.org, την εγκυκλοπαίδεια που είναι κοινό κτήμα
Περιεχόμενα
Αυτό το άρθρο αφορά την κατηγορία φυτικών ενώσεων. Για το έγκαυμα που προκαλούν, βλ. Φυτοφωτοδερματίτιδα.
Οι φουρανοκουμαρίνες, ή φουροκουμαρίνες, είναι κατηγορία φυτικών ενώσεων φτιαγμένων από έναν δακτύλιο φουρανίου συντηγμένο με κουμαρίνη. Είναι αβλαβείς στο σκοτάδι. Στο υπεριώδες φως δεσμεύονται στο DNA, και στο δέρμα που τις έχει αγγίξει το αποτέλεσμα είναι έγκαυμα, φυτοφωτοδερματίτιδα. Είναι ο λόγος για τον οποίο το γιγάντιο ηράκλειο είναι επικίνδυνο.1
Οι φουρανοκουμαρίνες παράγονται κυρίως από τέσσερις άσχετες μεταξύ τους οικογένειες φυτών: τα Σκιαδοφόρα (Apiaceae), την οικογένεια των εσπεριδοειδών (Rutaceae), τα ψυχανθή (Fabaceae) και τις συκιές (Moraceae).2 Τουλάχιστον ορισμένες τις επινόησαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Τα φυτά τις χρησιμοποιούν ως άμυνα εναντίον εντόμων και μυκήτων, και τα έντομα απάντησαν με δικά τους ένζυμα, σε έναν συνεξελικτικό εξοπλιστικό αγώνα που μελετάται εδώ και μισό αιώνα.3 Οι άνθρωποι τις χρησιμοποιούν εδώ και περίπου 4.000 χρόνια για να θεραπεύουν δερματικές παθήσεις με το φως του ήλιου,4 και τις συναντούν εν αγνοία τους στον χυμό γκρέιπφρουτ, όπου παρεμβαίνουν στη δράση περισσότερων από 85 φαρμάκων.5
Δομή
Μια φουρανοκουμαρίνη έχει τρεις δακτυλίους σε ευθεία σειρά: έναν δακτύλιο βενζολίου, έναν δακτύλιο πυρόνης (που μαζί σχηματίζουν την κουμαρίνη) και έναν πενταμελή δακτύλιο φουρανίου. Το πού προσαρτάται το φουράνιο καθορίζει το σχήμα.3
- Στις γραμμικές φουρανοκουμαρίνες το φουράνιο συντήκεται στις θέσεις 6 και 7 της κουμαρίνης, και το μόριο είναι ευθύ. Η μητρική ένωση είναι το ψωραλένιο· τα πιο γνωστά παράγωγά του είναι το βεργαπτένιο (5-μεθοξυψωραλένιο, 5-MOP) και η ξανθοτοξίνη (8-μεθοξυψωραλένιο, 8-MOP, μεθοξυσαλένιο).
- Στις γωνιώδεις φουρανοκουμαρίνες το φουράνιο συντήκεται στις θέσεις 7 και 8, και το μόριο είναι λυγισμένο. Η μητρική ένωση είναι η αγγελικίνη· τα παράγωγά της περιλαμβάνουν το ισοβεργαπτένιο, τη σφονδίνη και την πιμπινελλίνη.
Δύο συστήματα αρίθμησης χρησιμοποιούνται. Στο παραδοσιακό, το βεργαπτένιο είναι 5-μεθοξυψωραλένιο· στο συστηματικό όνομα του συντηγμένου δακτυλιακού συστήματος, ο ίδιος άνθρακας είναι ο αριθμός 4. Η σύγχυση είναι γενική στη βιβλιογραφία.63 Εκτιμήσεις για το πόσες φυσικές φουρανοκουμαρίνες είναι γνωστές κυμαίνονται από περισσότερες από πενήντα ως πάνω από διακόσιες, ανάλογα με το ποιος μετράει.72
| Ένωση | Κατηγορία | Τύπος |
|---|---|---|
| Ψωραλένιο ficusin | γραμμική | C11H6O3 |
| Βεργαπτένιο 5-MOP, heraclin | γραμμική | C12H8O4 |
| Ξανθοτοξίνη 8-MOP, μεθοξυσαλένιο | γραμμική | C12H8O4 |
| Ισοπιμπινελλίνη 5,8-διμεθοξυψωραλένιο | γραμμική | C13H10O5 |
| Ιμπερατορίνη ammidin | γραμμική | C16H14O4 |
| Αγγελικίνη ισοψωραλένιο | γωνιώδης | C11H6O3 |
| Ισοβεργαπτένιο 5-μεθοξυαγγελικίνη | γωνιώδης | C12H8O4 |
| Σφονδίνη 6-μεθοξυαγγελικίνη | γωνιώδης | C12H8O4 |
| Πιμπινελλίνη 5,6-διμεθοξυαγγελικίνη | γωνιώδης | C13H10O5 |
Στο ηράκλειο
Κάθε γιγάντιο ηράκλειο παράγει και τα δύο είδη. Ήδη από το 1976, μια αναφορά πέντε ανθρώπων που κάηκαν από γιγάντιο ηράκλειο σε ξάστερη ημέρα σημείωσε ότι αυτό και άλλα 28 είδη Heracleum δίνουν γραμμικές φουρανοκουμαρίνες·1 το γένος στο σύνολό του έχει έκτοτε δώσει τέτοιες από περισσότερα από εκατό είδη.8
Οι ποσότητες είναι μεγάλες. Σε ηράκλειο του Σοσνόφσκι που συλλέχθηκε τον Ιούλιο του 2021, τέσσερις φουρανοκουμαρίνες μαζί αποτελούσαν μεταξύ 3,5 και 14,4 mg σε κάθε γραμμάριο φρέσκου ιστού, ανάλογα με το όργανο και τον πληθυσμό. Τα άνθη από την περιοχή της Μόσχας ήταν τα πλουσιότερα, με 7,5 mg ξανθοτοξίνης ανά γραμμάριο, και τα αναπαραγωγικά όργανα γενικά είχαν περισσότερη απ’ ό,τι τα φύλλα.8 Στα φύλλα γιγάντιου ηρακλείου στη Σλοβακία, η αγγελικίνη ανέβηκε από περίπου 5,7 mg ανά γραμμάριο ξηρής μάζας τον Απρίλιο σε 10–12 mg τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.9 Μια παλαιότερη μελέτη γιγάντιου ηρακλείου βρήκε τις περισσότερες στον καρπό, λιγότερες στα φύλλα και λιγότερες ακόμη στον βλαστό.10 Ο ζεστός καιρός ανεβάζει τη δόση: δύο ημέρες στους 35 °C αύξησαν την ξανθοτοξίνη στα φύλλα του ηρακλείου του Σοσνόφσκι κατά περίπου 80 τοις εκατό.11
Τα γιγάντια ηράκλεια παραβιάζουν έναν κανόνα της χημείας. Οι γωνιώδεις φουρανοκουμαρίνες θεωρούνταν επί μακρόν δευτερεύουσες ενώσεις, συνήθως λιγότερο από το ένα δέκατο του συνόλου ενός φυτού.3 Και στα δύο γιγάντια ηράκλεια η αγγελικίνη είναι συχνά το μεγαλύτερο μεμονωμένο συστατικό: στα φύλλα του γιγάντιου ηρακλείου, και στα περιβλήματα του καρπού του ηρακλείου του Σοσνόφσκι, όπου είναι επίσης ο κύριος παράγοντας με τον οποίο ο σπόρος καταστέλλει την ανάπτυξη άλλων φυτών.912
Οι ενώσεις δεν περιμένουν να απελευθερωθούν. Στο ηράκλειο του Σοσνόφσκι βρίσκονται στις ζωντανές τρίχες του βλαστού και του φύλλου, και ως κρύσταλλοι στην επιφάνεια των τριχών και άλλων κυττάρων, όπου η ελαφρύτερη επαφή τις παραλαμβάνει.13 Στο συγγενικό H. persicum, που μελετήθηκε υπό το όνομα H. laciniatum, οι ρίζες παλαιότερων φυτών ήταν έντονα φωτοτοξικές ακόμη κι όταν ξεθάβονταν από παγωμένο έδαφος τον Δεκέμβριο.14
Το μικρό γηγενές H. sibiricum, αντίθετα, περιέχει μόνο ίχνη αγγελικίνης: του λείπει ένα λειτουργικό αντίγραφο του γονιδίου για το πρώτο βήμα του γωνιώδους κλάδου.8
Βιοσύνθεση
phenylalanine
|
cinnamic acid
| C4H
p-coumaric acid
|
p-coumaroyl-CoA
| C2'H
UMBELLIFERONE
/ \
prenyl on C6 prenyl on C8
(U6DT) (U8DT)
| |
demethylsuberosin osthenol
| |
(+)-marmesin (+)-columbianetin
| psoralen | angelicin
| synthase | synthase
| -> acetone |
PSORALEN ANGELICIN
linear angular
/ \ |
bergaptol xanthotoxol methoxyangelicins:
| | sphondin, pimpinellin
BERGAPTEN XANTHOTOXIN (enzymes not yet known)
(5-MOP) (8-MOP) Δύο κλάδοι από έναν πρόδρομο. Το πού προσαρτάται μια πρενυλομάδα στην ομπελλιφερόνη καθορίζει αν το φυτό θα φτιάξει γραμμικές ή γωνιώδεις ενώσεις.
Οι φουρανοκουμαρίνες χτίζονται από το αμινοξύ φαινυλαλανίνη μέσω της ομπελλιφερόνης, μιας απλής κουμαρίνης.3 Το καθοριστικό βήμα είναι η προσάρτηση μιας πενταάνθρακης πρενυλομάδας στην ομπελλιφερόνη, που πραγματοποιείται από πρενυλοτρανσφεράσες του πλαστιδίου. Προσαρτημένη στον άνθρακα 6, οδηγεί στις γραμμικές ενώσεις· στον άνθρακα 8, στις γωνιώδεις.1516
Στον γραμμικό κλάδο, το πρενυλιωμένο ενδιάμεσο κλείνει σε (+)-μαρμεζίνη, από την οποία η ψωραλενική συνθάση αποκόπτει την πλευρική αλυσίδα σε ένα μόνο βήμα, απελευθερώνοντάς την ως ακετόνη.17 Το ψωραλένιο έπειτα υδροξυλιώνεται και μεθυλιώνεται σε βεργαπτένιο και ξανθοτοξίνη.18 Στον γωνιώδη κλάδο, η αγγελικινική συνθάση μετατρέπει την (+)-κολουμπιανετίνη σε αγγελικίνη με τον ίδιο τύπο αντίδρασης.19 Στο γιγάντιο ηράκλειο αυτό το βήμα παρακολουθήθηκε σε ζωντανά φύλλα.20 Τα ένζυμα που φτιάχνουν τα γωνιώδη παράγωγα σφονδίνη και πιμπινελλίνη δεν είχαν απομονωθεί ως το 2019.7
Πέρα από την ομπελλιφερόνη ένα φυτό χρειάζεται μόνο τρία ένζυμα για να φτιάξει ψωραλένιο, κάτι που μπορεί να εξηγεί γιατί το μονοπάτι έχει εξελιχθεί αρκετές φορές.2 Το προϊόν είναι επικίνδυνο για τον δημιουργό του: το ψωραλένιο απενεργοποιεί ένα από τα ίδια τα ένζυμα του φυτού νωρίς στο μονοπάτι. Το πήγανο και ο μαϊντανός, που φτιάχνουν φουρανοκουμαρίνες, φέρουν εκδοχές του ενζύμου που απενεργοποιούνται δυσκολότερα.21
Το γονιδίωμα του ηρακλείου του Σοσνόφσκι, που αλληλουχήθηκε το 2023, περιέχει 55.106 γονίδια, έναντι των 25.000–35.000 που είναι τυπικά για φυτά. Η περίσσεια δεν προέρχεται από διπλασιασμό ολόκληρου του γονιδιώματος αλλά από επαναλαμβανόμενο διπλασιασμό μεμονωμένων γονιδίων.22 Το γονιδίωμα φέρει υποψήφια γονίδια για κάθε βήμα του μονοπατιού των φουρανοκουμαρινών, αρκετά από αυτά σε δύο ή τρία αντίγραφα.8
Φωτοχημεία
in the dark one photon two photons
(monoadduct) (cross-link)
5' 3' 5' 3' 5' 3'
| | | | | |
A ::::: T A ::::: T A ::::: T
T ::::: A T*::::: A T*::::: A
======= *======= *=======*
A ::::: T A ::::: T A :::::*T
C ::::: G C ::::: G C ::::: G
| | | | | |
3' 5' 3' 5' 3' 5'
the flat molecule its furan end fuses its pyrone end fuses
slips between the with a thymine with the thymine on
base pairs the other strand Πώς μια γραμμική φουρανοκουμαρίνη διασταυρώνει το DNA. Μια γωνιώδης σταματά στο δεύτερο πλαίσιο.
Μια φουρανοκουμαρίνη στο σκοτάδι δεν κάνει τίποτα. Όντας επίπεδη, γλιστρά ανάμεσα στα στοιβαγμένα ζεύγη βάσεων του DNA. Όταν απορροφά ένα φωτόνιο υπεριώδους Α, αντιδρά, μέσω της διεγερμένης τριπλής κατάστασής της, με μια γειτονική θυμίνη, σχηματίζοντας έναν τετραμελή δακτύλιο ανάμεσα σε έναν από τους διπλούς δεσμούς της και εκείνον της θυμίνης.23 Η αντίδραση είναι γρήγορη: σε ένα ψωραλένιο που μελετήθηκε λεπτομερώς ολοκληρώνεται μέσα σε περίπου 50 μικροδευτερόλεπτα.24
Ένα γραμμικό μόριο που έχει δεσμευτεί από το άκρο φουρανίου του μπορεί να απορροφήσει δεύτερο φωτόνιο και να δεσμευτεί από το άκρο πυρόνης του σε μια θυμίνη στον απέναντι κλώνο, ενώνοντας τους δύο κλώνους της έλικας μαζί.2523 Τέτοιοι διακλωνικοί διασταυρούμενοι δεσμοί εμποδίζουν την αντιγραφή του DNA. Η προτιμώμενη θέση είναι μια θυμίνη ακολουθούμενη από αδενίνη, 5′-TpA, και ακολουθίες εναλλασσόμενων A και T είναι σημεία υψηλής συχνότητας.2627
Οι γωνιώδεις φουρανοκουμαρίνες δεσμεύονται μία φορά και σταματούν: το λυγισμένο σχήμα τους δεν επιτρέπει δεύτερο δεσμό, και σχηματίζουν μόνο μονοπροσθήκες.28 Μια επιδραστική ανασκόπηση του 1983 υποστήριζε ότι οι γωνιώδεις ενώσεις δεν μπορούσαν καθόλου να δεσμευτούν στο DNA.3 Φωτοχημικές εργασίες έδειξαν ότι μπορούν, έστω και μία φορά,28 και δερματικές δοκιμές των ίδιων ετών επιβεβαίωσαν ότι η αγγελικίνη, η σφονδίνη και η πιμπινελλίνη είναι φωτοτοξικές.29 Οι φουρανοκουμαρίνες παράγουν επίσης δραστικό οξυγόνο στο φως, που βλάπτει τις μεμβράνες· πόσο συμβάλλει αυτό στο έγκαυμα αμφισβητείται.3031
Τα μήκη κύματος που έχουν σημασία βρίσκονται στο υπεριώδες Α. Για τις φουρανοκουμαρίνες του ηρακλείου η δερματική αντίδραση κορυφώνεται στα 330–335 nm, στο υπεριώδες Α.32 Η βλάβη εμφανίζεται 24 έως 72 ώρες αργότερα, ακολουθούμενη από σκούρανση του δέρματος.33 Ανάμεσα στις ενώσεις που απομονώθηκαν από το H. persicum, το βεργαπτένιο ήταν το πιο φωτοτοξικό.32
Ιατρική
Φωτοχημειοθεραπεία
Πάνω από 3.500 χρόνια πριν, θεραπευτές στην Αίγυπτο και την Ινδία αντιμετώπιζαν κηλίδες χαμένου δερματικού χρώματος με τους σπόρους του Ammi majus και του Psoralea corylifolia, λαμβανόμενους από το στόμα και ακολουθούμενους από ηλιακό φως.3435 Το 1948 ο A. M. El Mofty στην Αίγυπτο ανέφερε τη θεραπεία λεύκης με καθαρισμένη ξανθοτοξίνη και ηλιακό φως.35 Το 1974 μια ομάδα στο Χάρβαρντ χορήγησε μεθοξυσαλένιο από το στόμα, ακολουθούμενο από μακρού μήκους κύματος υπεριώδες φως, σε ασθενείς με σοβαρή ψωρίαση· σε 21 ασθενείς η νόσος υποχώρησε πλήρως. Ονόμασαν τη μέθοδο φωτοχημειοθεραπεία, και έγινε γνωστή ως PUVA, ψωραλένιο συν UVA.36
Η PUVA χρησιμοποιήθηκε σε χιλιάδες ασθενείς για ψωρίαση, δερματικό λέμφωμα και πάνω από δεκαέξι άλλες δερματικές παθήσεις, και γέννησε την εξωσωματική φωτοφαίρεση, στην οποία τα κύτταρα του αίματος θεραπεύονται εκτός σώματος.434
Καρκίνος
Η βλάβη που καθαρίζει το δέρμα προκαλεί επίσης καρκίνο. Το μεθοξυσαλένιο με υπεριώδες Α ταξινομείται από τον Διεθνή Οργανισμό Έρευνας για τον Καρκίνο ως καρκινογόνο για τον άνθρωπο (Ομάδα 1)· το 5-μεθοξυψωραλένιο είναι πιθανώς καρκινογόνο (Ομάδα 2Α)· η αγγελικίνη με UVA, που δεν σχηματίζει διακλωνικούς δεσμούς, δεν μπορεί να ταξινομηθεί (Ομάδα 3).37 Σε μια αμερικανική κοόρτη 1.380 ασθενών με ψωρίαση που θεραπεύτηκαν πρώτη φορά το 1975–76, το ένα τέταρτο ανέπτυξε καρκινώματα πλακωδών κυττάρων του δέρματος, 2.973 συνολικά, και ο κίνδυνος αυξανόταν απότομα με τον αριθμό των θεραπειών.38 Ο κίνδυνος μελανώματος αυξήθηκε περίπου δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη θεραπεία, ιδίως σε ασθενείς που έλαβαν 250 θεραπείες ή περισσότερες.39
Γκρέιπφρουτ
Το φαινόμενο του γκρέιπφρουτ βρέθηκε τυχαία. Το 1989 μια μελέτη για το οινόπνευμα και το φάρμακο για την αρτηριακή πίεση φελοδιπίνη, που χορήγησε το οινόπνευμα σε χυμό γκρέιπφρουτ, βρήκε πολύ περισσότερη φελοδιπίνη στο αίμα απ’ όσο αναμενόταν.40 Με χυμό γκρέιπφρουτ, η φελοδιπίνη έφτανε στο αίμα στο 284 τοις εκατό του επιπέδου που επιτυγχανόταν με νερό· ο χυμός πορτοκαλιού δεν είχε τέτοιο αποτέλεσμα.41
Η αιτία είναι δύο φουρανοκουμαρίνες του γκρέιπφρουτ, η βεργαμοττίνη και η 6′,7′-διυδροξυβεργαμοττίνη. Καταστρέφουν το ένζυμο CYP3A4 στο τοίχωμα του εντέρου, το οποίο διαφορετικά θα διάσπαγε μέρος κάθε δόσης προτού φτάσει στο αίμα.4243 Το ένζυμο δεν απενεργοποιείται αλλά καταστρέφεται· το έντερο πρέπει να το φτιάξει εκ νέου.44 Ένας χυμός γκρέιπφρουτ από τον οποίο είχαν αφαιρεθεί οι φουρανοκουμαρίνες δεν επηρέασε καθόλου τη φελοδιπίνη.45 Περισσότερα από 85 φάρμακα είναι γνωστό ή αναμένεται να αλληλεπιδρούν με το γκρέιπφρουτ.5
Οικολογία και εξέλιξη
Άμυνα
Οι φουρανοκουμαρίνες προστατεύουν τα φυτά που τις παράγουν. Το 1978 η May Berenbaum έδειξε ότι η ξανθοτοξίνη ήταν τοξική για μια κάμπια που τρέφεται από πολλά είδη φυτών, και λιγότερο τοξική χωρίς υπεριώδες φως, ενώ η πρόδρομή της ομπελλιφερόνη ήταν αβλαβής. Ονόμασε τη μετατροπή της μιας στην άλλη από το φυτό βιοσυνθετική διαφυγή.46 Οι ενώσεις παράγονται επίσης ως απόκριση σε προσβολή από μύκητες, ως φυτοαλεξίνες.47 Η άμυνα έχει τίμημα: στην άγρια παστινάκη, μια επαγόμενη χημική άμυνα κοστίζει στο φυτό φωτοσύνθεση και ανάπτυξη.48
Εξοπλιστικός αγώνας
Οι ειδικευμένοι έφτασαν το φυτό. Η μαύρη ουρά χελιδονιού, μια πεταλούδα των Σκιαδοφόρων, μετά βίας βλάπτεται από την ξανθοτοξίνη, όμως η αγγελικίνη μειώνει την ανάπτυξη και τη γονιμότητά της. Η Berenbaum και ο Paul Feeny πρότειναν το 1981 ότι οι γωνιώδεις ενώσεις, που απαντώνται μόνο σε λίγες προηγμένες ομάδες της οικογένειας, ήταν ένα ακόμη βήμα, μια κλιμάκωση σε έναν συνεξελικτικό εξοπλιστικό αγώνα.49 Το ένζυμο του χελιδονιού για τη διάσπαση φουρανοκουμαρινών, CYP6B1, ενεργοποιείται από την ξανθοτοξίνη στην τροφή του,50 και αργότερα βρέθηκε να διασπά και την αγγελικίνη.51
Η νυχτοπεταλούδα Depressaria radiella, που τρέφεται μόνο από παστινάκια και ηράκλεια, διατηρεί τα ένζυμα αποτοξίνωσής της ακόμη και όταν στερείται πρωτεΐνης, εις βάρος της ανάπτυξής της.52 Στην άγρια παστινάκη, η αντίσταση στη νυχτοπεταλούδα είναι κληρονομική, όμως γενετικοί περιορισμοί περιορίζουν την απόκριση του φυτού και κρατούν τα δύο σε αυτό που οι συγγραφείς ονόμασαν εξελικτικό αδιέξοδο.53 Όταν η νυχτοπεταλούδα έφτασε στη Βόρεια Αμερική τον δέκατο ένατο αιώνα, τα παστινάκια εκεί, που είχαν μεγαλώσει χωρίς αυτήν, έγιναν πιο τοξικά.54 Η νυχτοπεταλούδα τρέφεται επίσης από γιγάντιο ηράκλειο· στην Ολλανδία, μόλεις που μεγάλωσαν πάνω του ήταν μικρότερες από εκείνες που μεγάλωσαν πάνω στο γηγενές κοινό σφονδύλιον.55
Αρκετές εφευρέσεις
Η συκιά φτιάχνει φουρανοκουμαρίνες με ένζυμα άσχετα με εκείνα της οικογένειας των Σκιαδοφόρων. Το πρώτο δεσμευμένο ένζυμό της εξελίχθηκε από διαφορετικό πρόγονο, και η μαρμεζινική συνθάση της είναι πρόσφατη εφεύρεση της δικής της γενεαλογικής γραμμής. Το μονοπάτι, όπως φαίνεται, έχει αποκτηθεί ανεξάρτητα αρκετές φορές.256 Μέσα στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων, οι γωνιώδεις ενώσεις φαίνεται να εξελίχθηκαν μετά τις γραμμικές.16
Δείτε επίσης
- Φυτοφωτοδερματίτιδα
- Γιγάντιο ηράκλειο § Κίνδυνοι για την υγεία
- Υπόθεση απελευθέρωσης από εχθρούς § Άμυνα
- Heracleum § Χημεία
Footnotes
-
Camm, E.; Buck, H. W. L.; Mitchell, J. C. (1976). “Phytophotodermatitis from Heracleum mantegazzianum”. Contact Dermatitis. 2 (2): 68–72. doi:10.1111/j.1600-0536.1976.tb02987.x. ↩ ↩2
-
Munakata, R.; Kitajima, S.; Nuttens, A.; et al. (2020). “Convergent evolution of the UbiA prenyltransferase family underlies the independent acquisition of furanocoumarins in plants”. New Phytologist. 225 (5): 2166–2182. doi:10.1111/nph.16277. ↩ ↩2 ↩3 ↩4
-
Berenbaum, M. (1983). “Coumarins and caterpillars: a case for coevolution”. Evolution. 37 (1): 163–179. doi:10.1111/j.1558-5646.1983.tb05524.x. ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6
-
Pathak, M. A.; Fitzpatrick, T. B. (1992). “The evolution of photochemotherapy with psoralens and UVA (PUVA): 2000 BC to 1992 AD”. Journal of Photochemistry and Photobiology B. 14 (1–2): 3–22. doi:10.1016/1011-1344(92)85080-E. ↩ ↩2
-
Bailey, D. G.; Dresser, G.; Arnold, J. M. O. (2013). “Grapefruit–medication interactions: forbidden fruit or avoidable consequences?”. CMAJ. 185 (4): 309–316. doi:10.1503/cmaj.120951. ↩ ↩2
-
PubChem. Compound records for psoralen (CID 6199), bergapten (CID 2355) and xanthotoxin (CID 4114). National Center for Biotechnology Information. Retrieved 26 September 2026. ↩
-
Bruni, R.; Barreca, D.; Protti, M.; et al. (2019). “Botanical sources, chemistry, analysis, and biological activity of furanocoumarins of pharmaceutical interest”. Molecules. 24 (11): 2163. doi:10.3390/molecules24112163. ↩ ↩2
-
Shtratnikova, V. Yu.; Bogdanov, V. P.; Schelkunov, M. I.; et al. (2025). “Furanocoumarins in two European species of Heracleum: transcriptomic and metabolomic study”. BMC Plant Biology. 25: 1091. doi:10.1186/s12870-025-07042-3. ↩ ↩2 ↩3 ↩4
-
Gruľová, D.; Baranová, B.; Eliašová, A.; et al. (2024). “Does the invasive Heracleum mantegazzianum influence other species by allelopathy?”. Plants. 13 (10): 1333. doi:10.3390/plants13101333. ↩ ↩2
-
Pira, E.; Romano, C.; Sulotto, F.; Pavan, I.; Monaco, E. (1989). “Heracleum mantegazzianum growth phases and furocoumarin content”. Contact Dermatitis. 21 (5): 300–303. doi:10.1111/j.1600-0536.1989.tb04747.x. ↩
-
Rysiak, A.; Dresler, S.; Hanaka, A.; et al. (2021). “High temperature alters secondary metabolites and photosynthetic efficiency in Heracleum sosnowskyi”. International Journal of Molecular Sciences. 22 (9): 4756. doi:10.3390/ijms22094756. ↩
-
Mishyna, M.; Laman, N.; Prokhorov, V.; Fujii, Y. (2015). “Angelicin as the principal allelochemical in Heracleum sosnowskyi fruit”. Natural Product Communications. 10 (5): 767–770. doi:10.1177/1934578X1501000517. ↩
-
Weryszko-Chmielewska, E.; Chwil, M. (2017). “Localisation of furanocoumarins in the tissues and on the surface of shoots of Heracleum sosnowskyi”. Botany. 95 (11): 1057–1070. doi:10.1139/cjb-2017-0043. ↩
-
Kavli, G.; Volden, G.; Midelfart, K.; Krokan, H.; Prytz, J. O.; Haugsbø, S. (1983). “In vivo and in vitro phototoxicity of different parts of Heracleum laciniatum”. Contact Dermatitis. 9 (4): 269–273. doi:10.1111/j.1600-0536.1983.tb04388.x. ↩
-
Karamat, F.; Olry, A.; Munakata, R.; et al. (2014). “A coumarin-specific prenyltransferase catalyzes the crucial biosynthetic reaction for furanocoumarin formation in parsley”. The Plant Journal. 77 (4): 627–638. doi:10.1111/tpj.12409. ↩
-
Munakata, R.; Olry, A.; Karamat, F.; et al. (2016). “Molecular evolution of parsnip (Pastinaca sativa) membrane-bound prenyltransferases for linear and/or angular furanocoumarin biosynthesis”. New Phytologist. 211 (1): 332–344. doi:10.1111/nph.13899. ↩ ↩2
-
Larbat, R.; Kellner, S.; Specker, S.; et al. (2007). “Molecular cloning and functional characterization of psoralen synthase, the first committed monooxygenase of furanocoumarin biosynthesis”. Journal of Biological Chemistry. 282 (1): 542–554. doi:10.1074/jbc.M604762200. ↩
-
Krieger, C.; Roselli, S.; Kellner-Thielmann, S.; et al. (2018). “The CYP71AZ P450 subfamily: a driving factor for the diversification of coumarin biosynthesis in apiaceous plants”. Frontiers in Plant Science. 9: 820. doi:10.3389/fpls.2018.00820. ↩
-
Larbat, R.; Hehn, A.; Hans, J.; et al. (2009). “Isolation and functional characterization of CYP71AJ4 encoding for the first P450 monooxygenase of angular furanocoumarin biosynthesis”. Journal of Biological Chemistry. 284 (8): 4776–4785. doi:10.1074/jbc.M807351200. ↩
-
Stanjek, V.; Boland, W. (1998). “Biosynthesis of angular furanocoumarins: mechanism and stereochemistry of the oxidative dealkylation of columbianetin to angelicin in Heracleum mantegazzianum (Apiaceae)”. Helvetica Chimica Acta. 81 (9): 1596–1607. doi:10.1002/(SICI)1522-2675(19980909)81:9<1596::AID-HLCA1596>3.0.CO;2-F. ↩
-
Gravot, A.; Larbat, R.; Hehn, A.; et al. (2004). “Cinnamic acid 4-hydroxylase mechanism-based inactivation by psoralen derivatives: cloning and characterization of a C4H from a psoralen producing plant, Ruta graveolens, exhibiting low sensitivity to psoralen inactivation”. Archives of Biochemistry and Biophysics. 422 (1): 71–80. doi:10.1016/j.abb.2003.12.013. ↩
-
Schelkunov, M. I.; Shtratnikova, V. Yu.; Klepikova, A. V.; et al. (2024). “The genome of the toxic invasive species Heracleum sosnowskyi carries an increased number of genes despite absence of recent whole-genome duplications”. The Plant Journal. 117 (2): 449–463. doi:10.1111/tpj.16500. ↩
-
Diekmann, J.; Theves, I.; Thom, K. A.; Gilch, P. (2020). “Tracing the photoaddition of pharmaceutical psoralens to DNA”. Molecules. 25 (22): 5242. doi:10.3390/molecules25225242. ↩ ↩2
-
Diekmann, J.; Gontcharov, J.; Fröbel, S.; et al. (2019). “The photoaddition of a psoralen to DNA proceeds via the triplet state”. Journal of the American Chemical Society. 141 (34): 13643–13653. doi:10.1021/jacs.9b06521. ↩
-
Dall’Acqua, F.; Marciani, S.; Ciavatta, L.; Rodighiero, G. (1971). “Formation of inter-strand cross-linkings in the photoreactions between furocoumarins and DNA”. Zeitschrift für Naturforschung B. 26 (6): 561–569. doi:10.1515/znb-1971-0613. ↩
-
Sage, E.; Moustacchi, E. (1987). “Sequence context effects on 8-methoxypsoralen photobinding to defined DNA fragments”. Biochemistry. 26 (12): 3307–3314. doi:10.1021/bi00386a010. ↩
-
Boyer, V.; Moustacchi, E.; Sage, E. (1988). “Sequence specificity in photoreaction of various psoralen derivatives with DNA: role in biological activity”. Biochemistry. 27 (8): 3011–3018. doi:10.1021/bi00408a052. ↩
-
Dall’Acqua, F.; Vedaldi, D.; Caffieri, S.; et al. (1984). “Chemical basis of the photosensitizing activity of angelicins”. National Cancer Institute Monographs. 66: 55–60. PMID 6531039. ↩ ↩2
-
Kavli, G.; Midelfart, K.; Raa, J.; Volden, G. (1983). “Phototoxicity from furocoumarins (psoralens) of Heracleum laciniatum in a patient with vitiligo: action spectrum studies on bergapten, pimpinellin, angelicin and sphondin”. Contact Dermatitis. 9 (5): 364–366. doi:10.1111/j.1600-0536.1983.tb04429.x. ↩
-
Pathak, M. A.; Joshi, P. C. (1984). “Production of active oxygen species (¹O₂ and O₂•⁻) by psoralens and ultraviolet radiation (320–400 nm)”. Biochimica et Biophysica Acta. 798 (1): 115–126. doi:10.1016/0304-4165(84)90018-7. ↩
-
Sage, E.; Le Doan, T.; Boyer, V.; et al. (1989). “Oxidative DNA damage photo-induced by 3-carbethoxypsoralen and other furocoumarins”. Journal of Molecular Biology. 209 (2): 297–314. doi:10.1016/0022-2836(89)90278-7. ↩
-
Kavli, G.; Raa, J.; Johnson, B. E.; Volden, G.; Haugsbø, S. (1983). “Furocoumarins of Heracleum laciniatum: isolation, phototoxicity, absorption and action spectra studies”. Contact Dermatitis. 9 (4): 257–262. doi:10.1111/j.1600-0536.1983.tb04386.x. ↩ ↩2
-
Kavli, G.; Volden, G. (1984). “Phytophotodermatitis”. Photodermatology. 1 (2): 65–75. PMID 6397734. ↩
-
Hönigsmann, H. (2013). “History of phototherapy in dermatology”. Photochemical & Photobiological Sciences. 12 (1): 16–21. doi:10.1039/c2pp25120e. ↩ ↩2
-
Hamblin, M. R.; Abrahamse, H. (2020). “Oxygen-independent antimicrobial photoinactivation: type III photochemical mechanism?”. Antibiotics. 9 (2): 53. doi:10.3390/antibiotics9020053. ↩ ↩2
-
Parrish, J. A.; Fitzpatrick, T. B.; Tanenbaum, L.; Pathak, M. A. (1974). “Photochemotherapy of psoriasis with oral methoxsalen and longwave ultraviolet light”. New England Journal of Medicine. 291 (23): 1207–1211. doi:10.1056/NEJM197412052912301. ↩
-
International Agency for Research on Cancer. “Agents classified by the IARC Monographs”. Retrieved 26 September 2026. ↩
-
Stern, R. S.; PUVA Follow-Up Study (2012). “The risk of squamous cell and basal cell cancer associated with psoralen and ultraviolet A therapy: a 30-year prospective study”. Journal of the American Academy of Dermatology. 66 (4): 553–562. doi:10.1016/j.jaad.2011.04.004. ↩
-
Stern, R. S.; Nichols, K. T.; Väkevä, L. H. (1997). “Malignant melanoma in patients treated for psoriasis with methoxsalen (psoralen) and ultraviolet A radiation (PUVA)”. New England Journal of Medicine. 336 (15): 1041–1045. doi:10.1056/NEJM199704103361501. ↩
-
Bailey, D. G.; Spence, J. D.; Edgar, B.; Bayliff, C. D.; Arnold, J. M. (1989). “Ethanol enhances the hemodynamic effects of felodipine”. Clinical and Investigative Medicine. 12 (6): 357–362. PMID 2612087. ↩
-
Bailey, D. G.; Spence, J. D.; Munoz, C.; Arnold, J. M. O. (1991). “Interaction of citrus juices with felodipine and nifedipine”. The Lancet. 337 (8736): 268–269. doi:10.1016/0140-6736(91)90872-M. ↩
-
He, K.; Iyer, K. R.; Hayes, R. N.; et al. (1998). “Inactivation of cytochrome P450 3A4 by bergamottin, a component of grapefruit juice”. Chemical Research in Toxicology. 11 (4): 252–259. doi:10.1021/tx970192k. ↩
-
Schmiedlin-Ren, P.; Edwards, D. J.; Fitzsimmons, M. E.; et al. (1997). “Mechanisms of enhanced oral availability of CYP3A4 substrates by grapefruit constituents”. Drug Metabolism and Disposition. 25 (11): 1228–1233. PMID 9351897. ↩
-
Lown, K. S.; Bailey, D. G.; Fontana, R. J.; et al. (1997). “Grapefruit juice increases felodipine oral availability in humans by decreasing intestinal CYP3A protein expression”. Journal of Clinical Investigation. 99 (10): 2545–2553. doi:10.1172/JCI119439. ↩
-
Paine, M. F.; Widmer, W. W.; Hart, H. L.; et al. (2006). “A furanocoumarin-free grapefruit juice establishes furanocoumarins as the mediators of the grapefruit juice–felodipine interaction”. American Journal of Clinical Nutrition. 83 (5): 1097–1105. doi:10.1093/ajcn/83.5.1097. ↩
-
Berenbaum, M. (1978). “Toxicity of a furanocoumarin to armyworms: a case of biosynthetic escape from insect herbivores”. Science. 201 (4355): 532–534. doi:10.1126/science.201.4355.532. ↩
-
Tietjen, K. G.; Hunkler, D.; Matern, U. (1983). “Differential response of cultured parsley cells to elicitors from two non-pathogenic strains of fungi. 1. Identification of induced products as coumarin derivatives”. European Journal of Biochemistry. 131 (2): 401–407. doi:10.1111/j.1432-1033.1983.tb07277.x. ↩
-
Zangerl, A. R.; Arntz, A. M.; Berenbaum, M. R. (1997). “Physiological price of an induced chemical defense: photosynthesis, respiration, biosynthesis, and growth”. Oecologia. 109 (3): 433–441. doi:10.1007/s004420050103. ↩
-
Berenbaum, M.; Feeny, P. (1981). “Toxicity of angular furanocoumarins to swallowtail butterflies: escalation in a coevolutionary arms race?”. Science. 212 (4497): 927–929. doi:10.1126/science.212.4497.927. ↩
-
Cohen, M. B.; Schuler, M. A.; Berenbaum, M. R. (1992). “A host-inducible cytochrome P-450 from a host-specific caterpillar: molecular cloning and evolution”. Proceedings of the National Academy of Sciences. 89 (22): 10920–10924. doi:10.1073/pnas.89.22.10920. ↩
-
Wen, Z.; Pan, L.; Berenbaum, M. R.; Schuler, M. A. (2003). “Metabolism of linear and angular furanocoumarins by Papilio polyxenes CYP6B1 co-expressed with NADPH cytochrome P450 reductase”. Insect Biochemistry and Molecular Biology. 33 (9): 937–947. doi:10.1016/S0965-1748(03)00100-0. ↩
-
Berenbaum, M. R.; Zangerl, A. R. (1994). “Costs of inducible defense: protein limitation, growth, and detoxification in parsnip webworms”. Ecology. 75 (8): 2311–2317. doi:10.2307/1940886. ↩
-
Berenbaum, M. R.; Zangerl, A. R.; Nitao, J. K. (1986). “Constraints on chemical coevolution: wild parsnips and the parsnip webworm”. Evolution. 40 (6): 1215–1228. doi:10.1111/j.1558-5646.1986.tb05746.x. ↩
-
Zangerl, A. R.; Berenbaum, M. R. (2005). “Increase in toxicity of an invasive weed after reassociation with its coevolved herbivore”. Proceedings of the National Academy of Sciences. 102 (43): 15529–15532. doi:10.1073/pnas.0507805102. ↩
-
Harvey, J. A.; Ode, P. J.; Gols, R. (2020). “Population- and species-based variation of webworm–parasitoid interactions in hogweeds (Heracleum spp.) in the Netherlands”. Environmental Entomology. 49 (4): 924–930. doi:10.1093/ee/nvaa052. ↩
-
Villard, C.; Munakata, R.; Kitajima, S.; et al. (2021). “A new P450 involved in the furanocoumarin pathway underlies a recent case of convergent evolution”. New Phytologist. 231 (5): 1923–1939. doi:10.1111/nph.17458. ↩
Αυτό το άρθρο είναι μετάφραση του αγγλικού άρθρου, αναθεώρηση 1848.